ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများ မည်သည့်ကာကွယ်ဆေးများ ထိုးနှံသင့်သလဲ?

ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများ မည်သည့်ကာကွယ်ဆေးများ ထိုးနှံသင့်သလဲ?

    ကလေးတစ်ဦး ကျောင်းစတက်လာသည့်အခါ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်းပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပါသည်။ ယခင်က အိမ်တွင် လူအနည်းငယ်နှင့်သာ ထိတွေ့နေရာမှ စာသင်ခန်းအတွင်း သူငယ်ချင်းများစွာနှင့် နေ့စဉ်အတူနေခြင်း၊ အတူစားသောက်ခြင်း၊ အားကစားလုပ်ခြင်း၊ အိမ်သာနှင့် ကစားကွင်းများကို အတူအသုံးပြုခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကစားစရာများ သို့မဟုတ် အစားအစာများကို အချင်းချင်း မျှဝေခြင်းများ ရှိလာပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းသည် ပညာသင်ကြားရာနေရာတစ်ခုသာမက ကူးစက်ရောဂါအမျိုးမျိုး အိမ်ထက်ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ပျံ့နှံ့နိုင်သည့် နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါသည်။

မိဘအများအပြားက “ကာကွယ်ဆေးဆိုတာ ကလေးငယ်တွေအတွက်ပဲ” ဟု ယူဆကြပြီး မူကြိုအရွယ်ကျော်လွန်သွားပါက ကာကွယ်ဆေးများအားလုံး ပြည့်စုံပြီးဖြစ်မည်ဟု ထင်တတ်ကြပါသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများနှင့် ဆယ်ကျော်သက်များသည် booster dose များ၊ မပြည့်စုံခဲ့သည့် ကာကွယ်ဆေးများအတွက် catch-up vaccination များ သို့မဟုတ် အသက်အရွယ်၊ နာတာရှည်ရောဂါ၊ နေထိုင်မှုပုံစံ၊ ခရီးသွားမှုနှင့် တစ်ဦးချင်းအန္တရာယ်အလိုက် ထပ်မံစဉ်းစားသင့်သည့် ကာကွယ်ဆေးများ ရှိနိုင်ပါသည်။

ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့၏ အဆိုအရ ကာကွယ်ဆေးများသည် ကမ္ဘာ့ပြည်သူ့ကျန်းမာရေး၏ အရေးပါဆုံးအောင်မြင်မှုများအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော ရောဂါ 30 ကျော်ကို ကာကွယ်နိုင်ပါသည်။ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံခြင်းသည် ဆုံဆို့နာ၊ မေးခိုင်၊ ကြက်ညှာချောင်းဆိုး၊ တုပ်ကွေးနှင့် ဝက်သက်ကဲ့သို့သော ရောဂါများကြောင့် နှစ်စဉ် သေဆုံးမှု ခန့်မှန်းခြေ 3.5–5 သန်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသည်။


ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများတွင် ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းကို ဘာကြောင့် ပြန်လည်စစ်ဆေးသင့်သလဲ?
   ပထမအကြောင်းရင်းမှာ ကာကွယ်ဆေးအချို့မှ ရရှိထားသည့် ကိုယ်ခံအားသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့် လျော့နည်းနိုင်သဖြင့် ဆုံဆို့နာ၊ မေးခိုင်နှင့် ကြက်ညှာချောင်းဆိုးကဲ့သို့သော ကာကွယ်ဆေးများတွင် booster dose လိုအပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာ HPV ကဲ့သို့သော ရောဂါအချို့ကို ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မရောက်မီနှင့် ရောဂါပိုးနှင့် ထိတွေ့နိုင်ခြေမရှိမီ ကာကွယ်ခြင်းက ပိုမိုသင့်လျော်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တတိယအကြောင်းရင်းမှာ နာမကျန်းဖြစ်ခြင်း၊ ကာကွယ်ဆေးချိန်းရွှေ့ခြင်း၊ ကျောင်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ယခင်က ဘယ်နှစ်ကြိမ်ထိုးထားသည်ကို မသေချာခြင်းကြောင့် ကလေးအချို့တွင် ကာကွယ်ဆေးမပြည့်စုံနိုင်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။

CDC ၏ လမ်းညွှန်ချက်အရ ကလေး၏အသက်အရွယ်နှင့် ကိုက်ညီသော ကာကွယ်ဆေးများကို စစ်ဆေးခြင်း၊ မပြည့်စုံပါက catch-up schedule ကို အသုံးပြုခြင်း၊ နာတာရှည်ရောဂါ သို့မဟုတ် သီးခြားညွှန်ပြချက်များအလိုက် ထပ်မံလိုအပ်သည့် ကာကွယ်ဆေးများကို စဉ်းစားခြင်းနှင့် ကာကွယ်ဆေးမထိုးမီ contraindications နှင့် precautions များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးခြင်းတို့ ပြုလုပ်သင့်ပါသည်။ 

ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ကလေး၏ ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းစာအုပ်၊ ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာန၏ အမျိုးသားကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်နှင့် Pediatric Infectious Disease Society of Thailand ၏ နောက်ဆုံးအကြံပြုချက်များကို အတူတကွ အခြေခံသင့်ပါသည်။ 2026 ခုနှစ် ထိုင်းကလေးနှင့် ဆယ်ကျော်သက် ကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်ကို ကလေးအထူးကုဆရာဝန်၏ တစ်ဦးချင်းအကဲဖြတ်မှုနှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုသင့်ပါသည်။ 

ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများတွင် စစ်ဆေးသင့်သည့် အခြေခံကာကွယ်ဆေးများ
   ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများအတွက် ကာကွယ်ဆေးများကို စဉ်းစားသည့်အခါ ပထမဆုံးလုပ်သင့်သည်မှာ ကာကွယ်ဆေးအသစ်များ၏ အမည်များကို စတင်ရှာဖွေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကလေး၏ ယခင်ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး မွေးကင်းစအရွယ်မှ ကျောင်းမတက်မီအရွယ်အထိ အခြေခံကာကွယ်ဆေးများ ပြည့်စုံခြင်းရှိမရှိ စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကာကွယ်ဆေးအများအပြားကို dose series အပြည့် ထိုးနှံရန်လိုအပ်ပြီး တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ် လွတ်သွားပါက ရောဂါကာကွယ်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ကိုယ်ခံအားမရရှိနိုင်ပါ။

ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများတွင် စစ်ဆေးသင့်သည့် ကာကွယ်ဆေးများ တွင် ဆုံဆို့နာ၊ မေးခိုင်၊ ကြက်ညှာချောင်းဆိုး၊ ပိုလီယို၊ ဝက်သက်၊ ပါးချိတ်ရောင်၊ ဂျာမန်ဝက်သက်နှင့် ရေကျောက် ကာကွယ်ဆေးများ၊ အသည်းရောင်အသားဝါ B၊ အသည်းရောင်အသားဝါ A၊ ဂျပန်ဦးနှောက်ရောင်ရောဂါ၊ တုပ်ကွေး၊ HPV နှင့် အန္တရာယ်အလိုက် လိုအပ်နိုင်သည့် အခြားကာကွယ်ဆေးများ ပါဝင်ပါသည်။ ဥပမာ pneumococcal၊ meningococcal၊ COVID-19 နှင့် ခရီးသွားကာကွယ်ဆေးများ ဖြစ်ပါသည်။ ကလေးတိုင်းသည် ဤကာကွယ်ဆေးအားလုံးကို တစ်ချိန်တည်း ထိုးရန်မလိုအပ်ဘဲ အသက်၊ ယခင်ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်း၊ ကျန်းမာရေးအခြေအနေနှင့် တစ်ဦးချင်းအန္တရာယ်တို့အလိုက် အကဲဖြတ်သင့်ပါသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံရှိ ကလေးများအတွက် အရေးကြီးသော အကိုးအကားမှာ “2026 ခုနှစ် Pediatric Infectious Disease Society of Thailand မှ အကြံပြုထားသော ထိုင်းကလေးများနှင့် ဆယ်ကျော်သက်များအတွက် ကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်” ဖြစ်ပြီး ကလေးတစ်ဦးချင်းစီကို စောင့်ရှောက်နေသည့် ကလေးအထူးကုဆရာဝန် သို့မဟုတ် ဆရာဝန်၏ အကဲဖြတ်မှုနှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုသင့်ပါသည်။

1. ဆုံဆို့နာ၊ မေးခိုင်၊ ကြက်ညှာချောင်းဆိုးနှင့် ပိုလီယို ကာကွယ်ဆေးများ
   ဤကာကွယ်ဆေးများသည် ကလေးဘဝအစောပိုင်းကတည်းက ရရှိသင့်သည့် အခြေခံကာကွယ်ဆေးများဖြစ်ပြီး ကျောင်းမတက်မီ သို့မဟုတ် ကျောင်းနေအရွယ်အစောပိုင်းတွင် booster dose များ ထိုးလေ့ရှိပါသည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကလေးတစ်ဦးတည်းကို ကာကွယ်ရန်သာမက ကျောင်းအတွင်း ရောဂါကူးစက်မှုကိုလည်း လျှော့ချရန်ဖြစ်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် ကြက်ညှာချောင်းဆိုးသည် ကလေးကြီးများတွင် သာမန်နာတာရှည်ချောင်းဆိုးကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်သော်လည်း အိမ်ရှိ မွေးကင်းစကလေးငယ်များအတွက် အလွန်အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပါသည်။

CDC လမ်းညွှန်ချက်အရ DTaP အခြေခံအစီအစဉ်တွင် စုစုပေါင်း 5 ကြိမ်ပါဝင်ပြီး အသက် 4–6 နှစ်တွင် booster dose ပါဝင်ပါသည်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ Tdap ကို booster အဖြစ် အသုံးပြုပြီး အသက် 11–12 နှစ်တွင် အကြံပြုပါသည်။ အသက် 13–18 နှစ်အတွင်း Tdap မထိုးဖူးသေးသူများသည် booster အဖြစ် 1 ကြိမ် ထိုးသင့်ပါသည်။ 

ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးတစ်ဦး ကာကွယ်ဆေးပြည့်စုံခြင်းရှိမရှိ မသေချာပါက ဆရာဝန်သည် ယခင်ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးပြီး catch-up plan ပြုလုပ်ပေးပါမည်။ ကလေးကြီးလာပြီဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လျစ်လျူမရှုသင့်ပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ကိုယ်ခံအားလျော့ကျပါက ကာကွယ်ဆေးဖြင့် ကာကွယ်နိုင်သည့် ရောဂါအချို့ ပြန်လည်ဖြစ်ပွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

2. ဝက်သက်၊ ပါးချိတ်ရောင်နှင့် ဂျာမန်ဝက်သက် ကာကွယ်ဆေး
   MMR ကာကွယ်ဆေးသည် ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများအတွက် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ ဝက်သက်သည် စာသင်ခန်းအတွင်း အလွန်လွယ်ကူစွာ ကူးစက်နိုင်ပြီး အဆုတ်ရောင်ခြင်း၊ နားအလယ်ပိုင်းရောင်ခြင်း၊ ဦးနှောက်ရောင်ခြင်းနှင့် ရှားပါးသော်လည်း ပြင်းထန်သော ရေရှည်အာရုံကြောဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါသည်။

ကလေးများသည် MMR ကာကွယ်ဆေး 2 ကြိမ် ပြည့်စုံစွာ ရရှိသင့်ပါသည်။ မထိုးဖူးပါက သို့မဟုတ် ပြည့်စုံခြင်းရှိမရှိ မသေချာပါက catch-up vaccination လိုအပ်မှုကို ဆရာဝန်နှင့် အကဲဖြတ်သင့်ပါသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် MMR ကို အသက် 12–15 လနှင့် 4–6 နှစ်တွင် ထိုးပေးပြီး မထိုးဖူးသေးသည့် ကလေးနှင့် ဆယ်ကျော်သက်များတွင် 2 ကြိမ်ကို အနည်းဆုံး 4 ပတ်ခြား၍ ထိုးပေးပါသည်။ 

မိသားစုအချို့က ဝက်သက်သည် ယခင်ခေတ်ကရောဂါဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မတွေ့ရတော့ဟု ထင်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ကာကွယ်ဆေးလွှမ်းခြုံမှု လျော့နည်းလာပါက ဝက်သက်ပြန်လည်ဖြစ်ပွားနိုင်သောကြောင့် ကျောင်းများတွင် ဤကာကွယ်ဆေးအုပ်စုကို အထူးအရေးထားသင့်ပါသည်။

3. ရေကျောက် ကာကွယ်ဆေး
   ကလေးအများစုတွင် ရေကျောက်သည် အလိုအလျောက်သက်သာနိုင်သော်လည်း အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် မယူဆသင့်ပါ။ အချို့ကလေးများတွင် အရေပြားအဖုများ၌ ဘက်တီးရီးယားပိုးဝင်ခြင်း၊ အဆုတ်ရောင်ခြင်း၊ ဦးနှောက်ရောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံအားနည်းသူများတွင် ပြင်းထန်သောရောဂါ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင် ရေကျောက်ဖြစ်ပါက ရက်အတော်ကြာ ကျောင်းပျက်နိုင်ပြီး အိမ်ရှိ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး၊ မွေးကင်းစကလေး သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံအားနည်းသူများထံ ကူးစက်နိုင်ပါသည်။

ရေကျောက်ကာကွယ်ဆေးကို ပုံမှန်အားဖြင့် 2 ကြိမ် ထိုးပြီး အသက် 12–15 လနှင့် 4–6 နှစ်တွင် ထိုးပေးပါသည်။ အသက် 7–18 နှစ်အတွင်း ရေကျောက်အပေါ် ကိုယ်ခံအားရှိကြောင်း အထောက်အထားမရှိသူများသည် catch-up vaccine 2 ကြိမ် ရရှိသင့်ပြီး dose များကြား အချိန်ကာလသည် ကလေး၏အသက်အပေါ် မူတည်ပါသည်။

ယခင်က ရေကျောက်ဖြစ်ဖူးသည့် ထိုင်းကလေးအချို့တွင် ထပ်မံကာကွယ်ဆေးထိုးရန် မလိုအပ်နိုင်သော်လည်း ယုံကြည်ရသော ရောဂါဖြစ်ဖူးသည့်မှတ်တမ်းကို ဆရာဝန်က အကဲဖြတ်သင့်ပြီး လိုအပ်သည့်အခြေအနေတွင် ကိုယ်ခံအားစစ်ဆေးခြင်းကို စဉ်းစားနိုင်ပါသည်။

4. တုပ်ကွေး ကာကွယ်ဆေး
   တုပ်ကွေးသည် သာမန်အအေးမိခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများတွင် အလွယ်တကူ ကူးစက်နိုင်ပြီး အခြားသူများထံလည်း လွယ်ကူစွာ ပျံ့နှံ့ကာ အိမ်ရှိမိသားစုဝင်များထံ သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပါသည်။ အချို့ကလေးများတွင် အဖျားမြင့်ခြင်း၊ ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲခြင်း၊ ချောင်းဆိုးပြင်းခြင်းနှင့် ရက်အတော်ကြာ နွမ်းနယ်ခြင်းတို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အဆုတ်ရောင်ခြင်း၊ ပန်းနာရင်ကျပ်ပိုဆိုးလာခြင်း၊ အဖျားကြောင့်တက်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားနောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ဖြစ်နိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များနှင့် အဆုတ်၊ နှလုံး၊ အာရုံကြော၊ သွေးရောဂါ၊ ကိုယ်ခံအားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် နာတာရှည်ရောဂါရှိသော ကလေးများတွင် ပိုမိုအရေးကြီးပါသည်။ တုပ်ကွေးဗိုင်းရပ်စ်မျိုးကွဲများ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ကာကွယ်ဆေးမှရသော ကိုယ်ခံအားလည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့် လျော့နည်းသဖြင့် နှစ်စဉ်ကာကွယ်ဆေးထိုးသင့်ပါသည်။

အသက် 6 လနှင့်အထက် ကလေးများသည် အသက်နှင့် ကျန်းမာရေးအခြေအနေကိုက်ညီသော တုပ်ကွေးကာကွယ်ဆေးကို နှစ်စဉ်ရရှိသင့်ပါသည်။ အသက် 6 လမှ 8 နှစ်အတွင်း ယခင်က တုပ်ကွေးကာကွယ်ဆေးမထိုးဖူးသူ သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းမသေချာသူများသည် ပထမနှစ်တွင် အနည်းဆုံး 4 ပတ်ခြား၍ 2 ကြိမ် လိုအပ်နိုင်ပြီး အသက် 9 နှစ်နှင့်အထက် ကလေးများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်နှစ်လျှင် 1 ကြိမ် ရရှိပါသည်။ 

ထိုင်းနိုင်ငံတွင် တုပ်ကွေးကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး တွေ့ရှိနိုင်ပြီး အချိန်အလိုက် ဖြစ်ပွားမှုမြင့်တက်သည့် ကာလများရှိသဖြင့် ဖြစ်ပွားမှုများမည့်ရာသီမတိုင်မီ နှစ်စဉ်ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် စဉ်းစားသင့်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းတက်နေသော၊ လေအေးပေးစက်ရှိသည့် စာသင်ခန်းများတွင် အချိန်ကြာနေသော သို့မဟုတ် နာတာရှည်ရောဂါရှိသော ကလေးများတွင် အရေးကြီးပါသည်။

5. HPV ကာကွယ်ဆေး
   မိဘအများအပြားက HPV ကာကွယ်ဆေးသည် ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများအတွက် အလွန်စောလွန်းသည်ဟု ထင်ကာ စိုးရိမ်တတ်ကြပါသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဤကာကွယ်ဆေးကို HPV နှင့် ထိတွေ့နိုင်ခြေမရှိမီ ထိုးပေးခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ကလေးကြီးလာသည်အထိ စောင့်ခြင်းထက် ဆယ်ကျော်သက်မတိုင်မီအရွယ်တွင် စဉ်းစားသင့်ပါသည်။

HPV သည် သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာ၊ စအိုကင်ဆာ၊ ပါးစပ်နှင့်လည်ချောင်းကင်ဆာအချို့နှင့် လိင်အင်္ဂါကြွက်နို့တို့နှင့် ဆက်စပ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် HPV ကာကွယ်ဆေးသည် မိန်းကလေးများသာမက ယောက်ျားလေးများအတွက်လည်း အကျိုးရှိပါသည်။ အသက် 11–12 နှစ်တွင် ပုံမှန်ကာကွယ်ဆေးအဖြစ် အကြံပြုပြီး အသက် 9 နှစ်မှ စတင်နိုင်ပါသည်။ အသက် 9–14 နှစ်တွင် စတင်ပါက ပုံမှန်အားဖြင့် 0 နှင့် 6–12 လတွင် 2 ကြိမ် ထိုးပါသည်။ အသက် 15 နှစ်နှင့်အထက်မှ စတင်သူ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံအားနည်းသူများတွင် 3 ကြိမ် schedule ကို အသုံးပြုပါသည်။

ရေရှည်ရောဂါကာကွယ်ရေးအရ HPV ကာကွယ်ဆေးသည် ရောဂါဖြစ်ပြီးမှ စစ်ဆေးကုသခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရောဂါမဖြစ်မီ ကာကွယ်ပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အလွန်တန်ဖိုးရှိပါသည်။ မိဘများအနေဖြင့် ကလေး မူလတန်းအထက်တန်းပိုင်း သို့မဟုတ် အလယ်တန်းအစောပိုင်းသို့ ရောက်လာချိန်မှစ၍ ဆရာဝန်နှင့် ဆွေးနွေးသင့်ပါသည်။

6. အသည်းရောင်အသားဝါ B နှင့် A ကာကွယ်ဆေးများ
   အသည်းရောင်အသားဝါ B ကာကွယ်ဆေးသည် ထိုင်းကလေးအများစု မွေးကတည်းက ရရှိသော အခြေခံကာကွယ်ဆေးဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းမရှိသူ၊ နိုင်ငံပြောင်းလာသူ သို့မဟုတ် ကာကွယ်ဆေးမပြည့်စုံသူများတွင် မှတ်တမ်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးသင့်ပါသည်။ အသည်းရောင်အသားဝါ B ဗိုင်းရပ်စ်သည် နာတာရှည်ပိုးဝင်ခြင်း၊ အသည်းခြောက်ခြင်းနှင့် ရေရှည်တွင် အသည်းကင်ဆာ ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။

အသည်းရောင်အသားဝါ A ကာကွယ်ဆေးကိုလည်း ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများတွင် စဉ်းစားသင့်ပြီး အထူးသဖြင့် ခရီးမကြာခဏသွားသူ၊ အပြင်တွင် မကြာခဏစားသူ၊ အစားအစာနှင့်ရေ သန့်ရှင်းမှုမသေချာသည့် နေရာများတွင် နေထိုင် သို့မဟုတ် ခရီးသွားသူများတွင် အရေးကြီးပါသည်။ ကလေးအများစုတွင် အသည်းရောင်အသားဝါ A သက်သာနိုင်သော်လည်း အဖျား၊ နွမ်းနယ်ခြင်း၊ ပျို့အန်ခြင်း၊ ဗိုက်နာခြင်း၊ အသားဝါခြင်းနှင့် မျက်လုံးဝါခြင်းတို့ ဖြစ်စေနိုင်ပြီး ကျောင်းပျက်ရက် သို့မဟုတ် ပြန်လည်နာလန်ထူချိန် ကြာမြင့်နိုင်ပါသည်။

7. ဂျပန်ဦးနှောက်ရောင် ကာကွယ်ဆေး
   ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ဂျပန်ဦးနှောက်ရောင်ရောဂါသည် အာရှဒေသတွင် တွေ့ရပြီး ခြင်မှတစ်ဆင့် ကူးစက်သောကြောင့် ကာကွယ်ဆေးသည် အရေးကြီးပါသည်။ ကာကွယ်ဆေးအသုံးပြုလာပြီးနောက် လူနာအရေအတွက် သိသိသာသာလျော့နည်းလာသော်လည်း ရောဂါဖြစ်ပါက ဦးနှောက်ရောင်ခြင်း၊ တက်ခြင်း၊ အာရုံကြောမသန်စွမ်းမှု သို့မဟုတ် သေဆုံးမှုအထိ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကာကွယ်ဆေးမပြည့်စုံသေးသော ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများကို ထိုင်းနိုင်ငံ၏ schedule အရ catch-up vaccination အတွက် အကဲဖြတ်သင့်ပါသည်။

ဂျပန်ဦးနှောက်ရောင် ကာကွယ်ဆေးကို ကျေးလက်ဒေသအတွက်သာ လိုအပ်သည်ဟု မယူဆသင့်ပါ။ ကလေးများသည် ခရီးသွားခြင်း၊ အခြားပြည်နယ်များသို့ သွားခြင်း သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည့် နေရာများတွင် စခန်းချခြင်းနှင့် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ခရီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုမတိုင်မီ ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးခြင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။

8. COVID-19 ကာကွယ်ဆေး
COVID-19 သည် ကလေးအများစုတွင် လူကြီးများထက် ပိုမိုမပြင်းထန်သော်လည်း အဝလွန်ခြင်း၊ အဆုတ်ရောဂါ၊ နှလုံးရောဂါ၊ ကိုယ်ခံအားနည်းခြင်း၊ အာရုံကြောရောဂါ သို့မဟုတ် အခြားနာတာရှည်ရောဂါရှိသည့် ကလေးများတွင် အန္တရာယ်ပိုများနိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင် ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများသည် အိမ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများ သို့မဟုတ် နာတာရှည်ရောဂါရှိသူများထံ ပိုးကူးစက်စေနိုင်ပါသည်။

COVID-19 ကာကွယ်ဆေးဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်များသည် ပျံ့နှံ့နေသော မျိုးကွဲ၊ ရရှိနိုင်သော ကာကွယ်ဆေးနှင့် အချိန်အလိုက် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးမူဝါဒများအပေါ် မူတည်၍ ပြောင်းလဲနိုင်သောကြောင့် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ လက်ရှိအကြံပြုချက်များကို အခြေခံပြီး ဆရာဝန်နှင့် ဆွေးနွေးသင့်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် နာတာရှည်ရောဂါရှိသော ကလေးများ သို့မဟုတ် အိမ်တွင် အန္တရာယ်မြင့်မားသူများနှင့် အတူနေထိုင်သည့် ကလေးများတွင် တစ်ဦးချင်းကျန်းမာရေးအခြေအနေ၊ ယခင်ကာကွယ်ဆေးနှင့် ရောဂါကူးစက်ဖူးသည့်မှတ်တမ်း၊ လက်ရှိပြည်သူ့ကျန်းမာရေးအကြံပြုချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်ပါသည်။ 

9. Pneumococcal ကာကွယ်ဆေး
   Pneumococcal ကာကွယ်ဆေးသည် Streptococcus pneumoniae ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နိုင်သော အဆုတ်ရောင်ခြင်း၊ ဦးနှောက်အမြှေးရောင်ခြင်း၊ သွေးထဲပိုးဝင်ခြင်းနှင့် နားအလယ်ပိုင်းရောင်ခြင်းအချို့၏ အန္တရာယ်ကို လျှော့ချပေးနိုင်ပါသည်။ ကလေးအများစုသည် မွေးကင်းစအရွယ်တွင် ကာကွယ်ဆေးရရှိထားနိုင်သော်လည်း နှလုံး၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်၊ အသည်းရောဂါ၊ ဆီးချို၊ ကိုယ်ခံအားချို့တဲ့မှု၊ သရက်ရွက်မရှိခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံအားဖိနှိပ်ဆေးများ သုံးစွဲနေသည့် ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးအချို့တွင် ထပ်မံစဉ်းစားရန် လိုအပ်နိုင်ပါသည်။

အန္တရာယ်မြင့်မားသော ကလေးနှင့် ဆယ်ကျော်သက်များအတွက် pneumococcal ကာကွယ်ဆေး ထပ်မံလိုအပ်မှုသည် ယခင် PCV ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်း၊ ယခင်ရရှိခဲ့သည့် PCV အမျိုးအစားနှင့် ကလေး၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအခြေအနေပေါ် မူတည်ပါသည်။

10. Meningococcal ကာကွယ်ဆေး
Meningococcal vaccine သည် အချို့နိုင်ငံများကဲ့သို့ ထိုင်းကလေးတိုင်းအတွက် routine vaccine မဟုတ်နိုင်သော်လည်း နိုင်ငံခြားသို့ ပညာသင်ရန်သွားမည့် ကလေးများ၊ အဆောင်တွင်နေမည့်သူများ၊ ရောဂါဖြစ်ပွားနေသည့်ဒေသသို့ ခရီးသွားသူများ၊ Hajj သို့ သွားမည့်သူများ သို့မဟုတ် သရက်ရွက်မရှိခြင်း၊ ကိုယ်ခံအားစနစ်အချို့ချို့ယွင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဆေးအချို့အသုံးပြုခြင်းကဲ့သို့သော သီးခြားအန္တရာယ်ရှိသူများတွင် စဉ်းစားသင့်ပါသည်။

အမေရိကန်နိုင်ငံတွင် MenACWY ကို အသက် 11–12 နှစ်တွင် ပုံမှန်အကြံပြုပြီး အသက် 16 နှစ်တွင် booster dose ထပ်မံအကြံပြုပါသည်။ African meningitis belt၊ Hajj ကာလကဲ့သို့ ရောဂါဖြစ်ပွားမှုမြင့်မားသောဒေသများသို့ ခရီးသွားသူများနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအန္တရာယ်ရှိသူများအတွက်လည်း သီးခြားအကြံပြုချက်များ ရှိပါသည်။ 

ထိုင်းကလေးများ နိုင်ငံခြားတွင် ပညာသင်ရန် စီစဉ်ထားပါက အထူးသဖြင့် boarding school၊ တက္ကသိုလ်၊ အဆောင် သို့မဟုတ် ကျောင်းဝင်ခွင့်အတွက် ကာကွယ်ဆေးလိုအပ်သည့် နိုင်ငံများသို့ သွားမည်ဆိုပါက ကာကွယ်ဆေးအစီအစဉ်နှင့် လိုအပ်သော အထောက်အထားများ ပြင်ဆင်ရန် အနည်းဆုံး 1–2 လ ကြိုတင်၍ ဆရာဝန်နှင့် တိုင်ပင်သင့်ပါသည်။

ကာကွယ်ဆေးမပြည့်စုံသော ကလေးများတွင် အစမှပြန်စရန် အမြဲမလိုအပ်ပါ
   မိဘများ မကြာခဏ စိုးရိမ်ကြသည့်အချက်မှာ ကလေးက နှစ်အတော်ကြာ ကာကွယ်ဆေးလွတ်သွားပါက အစမှပြန်ထိုးရမလားဆိုသည့် မေးခွန်းဖြစ်ပါသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် “အများအားဖြင့် အစမှပြန်စရန် မလိုအပ်ပါ။” ဆရာဝန်သည် catch-up vaccination အခြေခံမူကို အသုံးပြုပြီး ယခင်ရရှိထားသည့် ကာကွယ်ဆေး၊ လိုအပ်နေသည့် dose များနှင့် သင့်လျော်သောအချိန်ကာလခြား၍ မည်သို့ဆက်လက်ထိုးရမည်ကို စီစဉ်ပေးပါမည်။

Catch-up vaccination လမ်းညွှန်ချက်များအရ dose များကြား အချိန်ကြာသွားသော်လည်း vaccine series ကို ယေဘုယျအားဖြင့် အစမှပြန်စရန် မလိုအပ်ပါ။ ယင်းအစား catch-up schedule၊ dose များကြား အနည်းဆုံးအချိန်ကာလနှင့် ကာကွယ်ဆေးတစ်မျိုးချင်းစီ၏ အကြံပြုချက်များကို အသုံးပြုသင့်ပါသည်။

ဤအချက်ကြောင့် ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းစာအုပ်သည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ မိဘများသည် ဖုန်းထဲတွင် ဓာတ်ပုံ သို့မဟုတ် digital copy သိမ်းထားပြီး ဆရာဝန်နှင့် တွေ့သည့်အခါ မူရင်းစာအုပ်ကို ယူဆောင်လာသင့်ပါသည်။ ယခင်မှတ်တမ်းအတိအကျရှိခြင်းသည် မလိုအပ်ဘဲ ထပ်မံထိုးနှံခြင်းကို လျှော့ချပြီး ကာကွယ်ဆေးအစီအစဉ်ကို ပိုမိုတိကျစေပါသည်။

နာတာရှည်ရောဂါရှိသော ကလေးများအတွက် ကာကွယ်ဆေးအစီအစဉ်ကို တစ်ဦးချင်းစီအလိုက် စီစဉ်သင့်ပါသည်
    အချို့ကလေးများသည် ကျန်းမာသောကလေးများထက် ပိုမိုအသေးစိတ်သော ကာကွယ်ဆေးအစီအစဉ် လိုအပ်ပါသည်။ ဥပမာ ပန်းနာရင်ကျပ်၊ နှလုံး၊ ကျောက်ကပ်၊ အသည်းရောဂါ၊ ဆီးချိုရှိသော ကလေးများ၊ သွေးရောဂါ၊ ကိုယ်ခံအားချို့တဲ့မှု၊ သရက်ရွက်မရှိသူများ၊ high-dose steroid၊ immunosuppressive drugs သို့မဟုတ် biologic therapies ရရှိနေသူများနှင့် ကင်ဆာကုသမှုခံယူနေသော ကလေးများ ဖြစ်ပါသည်။

ဤကလေးများသည် တုပ်ကွေး၊ pneumococcal သို့မဟုတ် နာတာရှည်ရောဂါအလိုက် အခြားကာကွယ်ဆေးများကို ပိုမိုလိုအပ်နိုင်ပါသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကိုယ်ခံအားသိသိသာသာနည်းနေပါက live vaccines အချို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် သို့မဟုတ် ရွှေ့ဆိုင်းရန် လိုအပ်နိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကာကွယ်ဆေးမထိုးမီ အသက်အလိုက်ကာကွယ်ဆေး၊ နာတာရှည်ရောဂါ သို့မဟုတ် သီးခြားအန္တရာယ်အလိုက် ကာကွယ်ဆေးနှင့် contraindications သို့မဟုတ် precautions များကို ဆရာဝန်က အကဲဖြတ်သင့်ပါသည်။ 

ခရီးမထွက်မီ ကာကွယ်ဆေးများ
   နိုင်ငံခြားသို့ ခရီးသွားမည့် ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများသည် မိသားစုခရီး၊ summer program၊ အားကစားစခန်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံခြားသို့ ပညာသင်ရန် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းဖြစ်စေ ခရီးမထွက်မီ ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းကို အမြဲစစ်ဆေးသင့်ပါသည်။ နိုင်ငံနှင့်ဒေသအလိုက် ရောဂါအန္တရာယ်ကွဲပြားသဖြင့် typhoid၊ meningococcal၊ yellow fever၊ hepatitis A၊ hepatitis B၊ rabies သို့မဟုတ် ခရီးစဉ်အလိုက် အခြားကာကွယ်ဆေးများ လိုအပ်နိုင်ပါသည်။

ဝက်သက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ ခရီးသွားမည့် အသက် 12 လနှင့်အထက် ကလေးများတွင် MMR မထိုးဖူးပါက ခရီးမထွက်မီ အနည်းဆုံး 4 ပတ်ခြား၍ 2 ကြိမ် ထိုးသင့်ပါသည်။ 1 ကြိမ်ထိုးထားပြီးသူများသည် ခရီးမထွက်မီ သင့်လျော်သောအချိန်ကာလအတွင်း ဒုတိယ dose ရရှိသင့်ပါသည်။ 

ကာကွယ်ဆေးအများအပြားသည် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကိုယ်ခံအားတည်ဆောက်ရန် အချိန်လိုအပ်ပြီး အချို့မှာ တစ်ကြိမ်ထက်ပို၍ ထိုးရန်လိုအပ်သောကြောင့် ခရီးမထွက်မီ ဆရာဝန်နှင့် ကြိုတင်တိုင်ပင်သင့်ပါသည်။ ခရီးထွက်မည့်ရက်နှင့် အလွန်နီးကပ်မှ တိုင်ပင်ပါက အပြည့်အဝအကျိုးကျေးဇူး ရရှိရန် အချိန်မလုံလောက်နိုင်ပါ။

ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် အဖြစ်များသော ဘေးထွက်လက္ခဏာများ
   ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် ဘေးထွက်လက္ခဏာအများစုမှာ မပြင်းထန်ဘဲ ထိုးသည့်နေရာတွင် နာခြင်း၊ ရောင်ခြင်း၊ နီခြင်း၊ အဖျားအနည်းငယ်ရှိခြင်း၊ နွမ်းနယ်ခြင်း၊ စိတ်မငြိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်လက်အနည်းငယ်ကိုက်ခဲခြင်း တို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ လက္ခဏာများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် 1–2 ရက်အတွင်း သက်သာလာပါသည်။ ပထမနေ့တွင် အအေးပတ်တင်ခြင်း၊ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းလှုပ်ရှားခြင်း၊ အနားယူခြင်း၊ ရေလုံလောက်စွာသောက်ခြင်းနှင့် လိုအပ်ပါက ကိုယ်အလေးချိန်နှင့်ကိုက်ညီသော အဖျားကျဆေးသုံးခြင်းက ကလေးကို ပိုမိုသက်သာစေနိုင်ပါသည်။

ဆရာဝန်ထံ အမြန်သွားသင့်သည့် လက္ခဏာများ မှာ အသက်ရှူခက်ခြင်း၊ မျက်နှာ သို့မဟုတ် နှုတ်ခမ်းရောင်ခြင်း၊ တစ်ကိုယ်လုံး အင်ပျဉ်ထခြင်း၊ အလွန်မူးဝေခြင်း၊ သတိလစ်ခြင်း၊ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မှိန်းခြင်း၊ တက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် အဖျားအလွန်မြင့်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပါသည်။ ပြင်းထန်သော allergic reaction သည် အလွန်ရှားပါးသော်လည်း ကာကွယ်ဆေးထိုးပေးသည့် ဆေးရုံတွင် စံနှုန်းနှင့်အညီ ထိုးပြီးနောက် စောင့်ကြည့်မှုစနစ်နှင့် အရေးပေါ်ကူညီရေးပစ္စည်းများ ရှိသင့်ပါသည်။

ကာကွယ်ဆေးအမျိုးမျိုးကို တစ်နေ့တည်း ထိုးနိုင်ပါသလား?
   Contraindication မရှိပါက ကာကွယ်ဆေးအမျိုးမျိုးကို တစ်နေ့တည်းတွင် ထိုးနိုင်ပြီး မတူညီသော နေရာများတွင် ထိုးကာ မှတ်တမ်းကို ရှင်းလင်းစွာထားရှိရပါသည်။ တစ်ကြိမ်တည်းတွင် ထိုးခြင်းသည် ဆေးရုံလာရသည့်အကြိမ်ရေကို လျှော့ချနိုင်ပြီး ချိန်းပျက်နိုင်ခြေကို လျှော့ချကာ ကလေးအား ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကာကွယ်မှုပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဆရာဝန်သည် ကလေး၏အသက်၊ ကာကွယ်ဆေးအမျိုးအစား၊ ရောဂါမှတ်တမ်း၊ allergy မှတ်တမ်းနှင့် ထိုနေ့ရှိ ကျန်းမာရေးအခြေအနေတို့ကို အကဲဖြတ်ပါမည်။

မိဘအချို့က ကာကွယ်ဆေးများစွာ တစ်ပြိုင်နက်ထိုးခြင်းသည် ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို အလုပ်အလွန်အကျွံလုပ်စေမည်ဟု စိုးရိမ်ကြပါသည်။ သို့သော် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကလေးများသည် ပိုးမွှားနှင့် ပြင်ပအရာဝတ္ထုများစွာကို ထိတွေ့နေကြပါသည်။ ကာကွယ်ဆေးသည် အမှန်တကယ်ရောဂါပိုးနှင့် မတွေ့မီ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုးကို မှတ်မိနိုင်ရန် ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို စနစ်တကျ လှုံ့ဆော်ပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။ WHO ၏ အဆိုအရ ကာကွယ်ဆေးများသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ သဘာဝကိုယ်ခံအားစနစ်နှင့် အတူတကွ အလုပ်လုပ်၍ ကာကွယ်မှုတည်ဆောက်ပေးပြီး ကူးစက်ရောဂါများကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအတွက် အရေးကြီးသောကိရိယာဖြစ်ပါသည်။ 

မိဘများ မကြာခဏမေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ

• ကလေးက ကြီးလာပြီ၊ ကာကွယ်ဆေးပြည့်မပြည့် မသေချာရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ?
  ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဆရာဝန်ထံ ယူဆောင်လာပြီး အကဲဖြတ်သင့်ပါသည်။ စာအုပ်မရှိပါက သို့မဟုတ် အချက်အလက်မရှင်းလင်းပါက ဆရာဝန်သည် catch-up vaccination အစီအစဉ်ရေးဆွဲပေးနိုင်သလို
  သင့်လျော်သောအခြေအနေတွင် ရောဂါအချို့အတွက် ကိုယ်ခံအားစစ်ဆေးခြင်းကိုလည်း စဉ်းစားနိုင်ပါသည်။ မိမိဘာသာ ခန့်မှန်းခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်းမပြုသင့်ပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရောဂါအချို့ကို ကောင်းစွာကာကွယ်ရန်
  ကာကွယ်ဆေး series အပြည့် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
  
• ကလေးက အအေးမိနည်းနည်းဖြစ်နေတယ်၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးလို့ရလား?
  ယေဘုယျအားဖြင့် အအေးမိအနည်းငယ်သာရှိပြီး အဖျားမမြင့်၊ မမှိန်း၊ အခြေအနေကောင်းပါက ကာကွယ်ဆေးထိုးနိုင်လေ့ရှိပါသည်။ သို့သော် အဖျားမြင့်ခြင်း၊
  အလွန်နွမ်းနယ်ခြင်း၊ အသက်ရှူခက်ခြင်း၊ အန်ခြင်းများခြင်း သို့မဟုတ် မတည်ငြိမ်သေးသော acute illness ရှိပါက ဆရာဝန်က ဦးစွာအကဲဖြတ်သင့်ပြီး ကာကွယ်ဆေးအချို့ကို
  အခြေအနေကောင်းလာသည်အထိ ရွှေ့ဆိုင်းနိုင်ပါသည်။
  
• HPV ကာကွယ်ဆေးကို မိန်းကလေးတွေသာ ထိုးသင့်တာလား?
  မဟုတ်ပါ။ ယောက်ျားလေးများလည်း HPV ကာကွယ်ဆေးမှ အကျိုးကျေးဇူးရရှိနိုင်ပါသည်။ HPV သည် ယောက်ျားများတွင်လည်း လိင်အင်္ဂါကြွက်နို့၊ စအိုကင်ဆာနှင့် ပါးစပ်နှင့်လည်ချောင်းကင်ဆာအချို့နှင့် ဆက်စပ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံအများအပြားတွင် မိန်းကလေးနှင့် ယောက်ျားလေး နှစ်မျိုးလုံးအတွက် အကြံပြုထားပါသည်။ အသက် 9–14 နှစ်အတွင်း စတင်ပါက အသက် 15 နှစ်နောက်ပိုင်းမှ စတင်ခြင်းထက် dose အရေအတွက် နည်းပါသည်။
  
• တုပ်ကွေးကာကွယ်ဆေးကို နှစ်တိုင်း တကယ်ထိုးဖို့လိုသလား?
  နှစ်စဉ်ထိုးသင့်ပါသည်။ တုပ်ကွေးဗိုင်းရပ်စ်များ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ကာကွယ်ဆေးမှရသော ကိုယ်ခံအားလည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့် လျော့နည်းပါသည်။ ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများသည် အလွယ်တကူ ကူးစက်ခံရနိုင်ပြီး အခြားသူများထံလည်း ပျံ့နှံ့စေနိုင်သောကြောင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် ပြင်းထန်စွာနာမကျန်းဖြစ်နိုင်ခြေကို လျှော့ချခြင်း၊ ကျောင်းပျက်ရက် လျှော့ချခြင်းနှင့်
  အိမ်ရှိ အန္တရာယ်မြင့်မားသော မိသားစုဝင်များကို ကာကွယ်ရာတွင် အထောက်အကူပြုပါသည်။

      ကျောင်းနေအရွယ်ကလေးများအတွက် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် schedule အတိုင်း ပြည့်စုံအောင်ထိုးခြင်းသာမက ကလေး၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် ကိုက်ညီသော ရောဂါကာကွယ်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခု ဖန်တီးခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကျောင်းစတက်လာခြင်း၊ လူများပိုမိုတွေ့ဆုံခြင်း၊ လှုပ်ရှားမှုများပိုမိုပြုလုပ်ခြင်း၊ ခရီးပိုမိုသွားခြင်းနှင့် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းတို့ကြောင့် ကူးစက်ရောဂါအန္တရာယ်သည် မွေးကင်းစအရွယ်နှင့် မတူတော့ပါ။

မိဘများသည် ကလေး၏ ကာကွယ်ဆေးမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး အခြေခံကာကွယ်ဆေးများ ပြည့်စုံခြင်းရှိမရှိ၊ dose များ လွတ်နေခြင်းရှိမရှိ စစ်ဆေးသင့်ပါသည်။ Tdap၊ MMR၊ ရေကျောက်၊ တုပ်ကွေးနှင့် HPV ကဲ့သို့ အသက်အရွယ်အလိုက် လိုအပ်သည့် ကာကွယ်ဆေးများအပြင် pneumococcal၊ meningococcal၊ COVID-19 သို့မဟုတ် ခရီးသွားကာကွယ်ဆေးများကဲ့သို့ အန္တရာယ်အလိုက် လိုအပ်နိုင်သည့် ကာကွယ်ဆေးများကိုလည်း အကဲဖြတ်သင့်ပါသည်။

ကာကွယ်ဆေးသည် ယနေ့ရောဂါမဖြစ်အောင် ကာကွယ်ခြင်းသာမက ကလေးများ ဘေးကင်းစွာ ကြီးပြင်းလာနိုင်ရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုလည်းဖြစ်ပါသည်။ ပြင်းထန်စွာနာမကျန်းဖြစ်နိုင်ခြေကို လျှော့ချခြင်း၊ ကျောင်းပျက်ရက် လျှော့ချခြင်း၊ မိသားစုအတွင်း ကူးစက်မှု လျှော့ချခြင်းနှင့် ကျောင်းကို ကလေးအားလုံးအတွက် ပိုမိုဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်စေရန် ကူညီပေးပါသည်။

Sapiens Hospital
Move Better : Live Better
ဖုန်း 02-111-3703

ကိုးကားစာရင်း
World Health Organization. Vaccines and immunization. 
สมาคมโรคติดเชื้อในเด็กแห่งประเทศไทย. ตารางการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็กและวัยรุ่นไทย 2569.
Centers for Disease Control and Prevention. Child and Adolescent Immunization Schedule by Age. Addendum updated July 2, 2025. 
Centers for Disease Control and Prevention. Child Immunization Schedule Notes: Tdap, MMR,
Varicella, HPV, Influenza, Meningococcal, COVID-19 and special situations. 
Centers for Disease Control and Prevention. Catch-up Immunization Schedule for Children and Adolescents. Addendum updated July 2, 2025.